Η 9η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, δεν αποτελεί απλώς μια επετειακή αναφορά στο παρελθόν. Είναι μια ευκαιρία να αναλογιστούμε τη γλώσσα ως ζωντανό οργανισμό, ως θεμέλιο της σκέψης, της επικοινωνίας και του πολιτισμού, που συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί με τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν.
Η ελληνική γλώσσα διαθέτει μια σπάνια ιστορική συνέχεια. Από τα ομηρικά έπη και την κλασική φιλοσοφία έως τη σύγχρονη καθημερινή και επιστημονική χρήση, δεν έπαψε ποτέ να μιλιέται και να ανανεώνεται. Η διαχρονικότητά της αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι βασικοί όροι των επιστημών, της τέχνης και της δημοκρατίας αντλούν τις ρίζες τους από την ελληνική, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή συμβολή της στη διεθνή γνώση.
Η αξία της γλώσσας, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη λόγια της διάσταση. Καλλιεργείται από πολύ νωρίς, ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής. Στην πρώιμη παιδική ηλικία, η γλώσσα αποτελεί το βασικό μέσο με το οποίο το παιδί οργανώνει τη σκέψη του, εκφράζει συναισθήματα, οικοδομεί σχέσεις και κατανοεί τον κόσμο γύρω του. Οι πρώτες λέξεις, οι αφηγήσεις, τα τραγούδια και οι διάλογοι δεν είναι απλώς επικοινωνιακές πράξεις· είναι τα θεμέλια της μάθησης, της αυτοαντίληψης και της κοινωνικής ανάπτυξης.
Σε μια εποχή ψηφιακής επικοινωνίας και ταχύτατων αλλαγών, η πρόκληση δεν είναι να αντιμετωπίζουμε τη γλώσσα με νοσταλγία ή φόβο, αλλά με φροντίδα και δημιουργικότητα. Να ενθαρρύνουμε τη χρήση της σε αυθεντικά πλαίσια, να ακούμε τις φωνές των παιδιών και των νέων, και να αναγνωρίζουμε ότι η γλώσσα ζει μέσα από τη χρήση της.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας υπενθυμίζει σε όλους μας μια απλή αλλά ουσιαστική ευθύνη: να καλλιεργούμε τη γλώσσα όχι ως κειμήλιο, αλλά ως ζωντανό μέσο σκέψης, παιδείας και επικοινωνίας — από την παιδική ηλικία έως την ακαδημαϊκή και κοινωνική ζωή.
Γράφει η:
Δρ. Μαρία Ανάστασου
Λέκτορας Εκπαιδευτικής Αποτελεσματικότητας
Διευθύντρια Πτυχίου Προδημοτικής Εκπαίδευσης
English (UK) 
Ελληνικά